Seminarium magisterskie WP-PR-SEM-4DF
Nadrzędnym celem przedmiotu na poziomie zaawansowanym jest zapoznanie studenta ze złożonymi, współczesnymi problemami dogmatyki prawa cywilnego, ze szczególnym naciskiem na międzynarodowy obrót gospodarczy, prawo ubezpieczeniowe oraz polubowne metody rozwiązywania sporów. Praktycznym efektem przedmiotu po jego zaliczeniu jest doskonalenie warsztatu naukowego i analitycznego studenta, w tym umiejętności samodzielnego prowadzenia badań dogmatycznoprawnych, trafnego formułowania problemów badawczych oraz krytycznej analizy najnowszego orzecznictwa i literatury. Nabyte kompetencje, połączone z pogłębioną wiedzą merytoryczną, stanowią bezpośrednie przygotowanie studenta do terminowego napisania, zredagowania oraz pomyślnej obrony dysertacji magisterskiej na najwyższym poziomie akademickim.
Program seminarium obejmuje następujące bloki tematyczne, stanowiące ramy dla indywidualnych projektów badawczych studentów:
1. Prawo kontraktów w obrocie międzynarodowym
– Analiza wybranych instytucji międzynarodowego prawa kontraktów – zasady ogólne, standardy ochrony stron, klauzule gwarancyjne i adaptacyjne w kontraktach transgranicznych.
– Prezentacja Common Frame of Reference (CFR) ze szczególnym uwzględnieniem Principles of European Insurance Contract Law (PEICL) – systematyka, zakres zastosowania, relacja do prawa krajowego.
– INCOTERMS – analiza aktualnej wersji reguł handlowych, ich charakter prawny, zastosowanie praktyczne w umowach sprzedaży z elementem transgranicznym, podział ryzyk i kosztów między strony.
– Umowa przewozu w handlu międzynarodowym – regulacje konwencyjne (CMR, CIM, Konwencja Montrealska), odpowiedzialność przewoźnika, dokumenty transportowe, zagadnienia prawa kolizyjnego.
– Problematyka reklamacji w obrocie handlowym – terminy, tryb postępowania, skutki prawne wadliwego wykonania umowy, roszczenia z tytułu rękojmi i gwarancji w ujęciu krajowym i międzynarodowym.
2. Reforma prawa cywilnego
– Zmiany w prawodawstwie cywilnym – przegląd ostatnich nowelizacji Kodeksu cywilnego, kierunki orzecznictwa Sądu Najwyższego, implementacja dyrektyw unijnych.
– Założenia nowego polskiego kodeksu cywilnego – prace komisji kodyfikacyjnej, główne kierunki reformy, porównanie z obecnym modelem regulacyjnym.
– Kodeks ubezpieczeń gospodarczych na tle reformy prawa cywilnego – zakres projektowanej regulacji, relacja do Kodeksu cywilnego, ochrona ubezpieczającego i ubezpieczonego.
3. Prawo ubezpieczeń i pośrednictwo
– Regulacja umowy ubezpieczenia – analiza dogmatyczna aktualnych i projektowanych przepisów, przesłanki odpowiedzialności ubezpieczyciela, wyłączenia, świadczenia ubezpieczeniowe.
– Koncepcja pośrednictwa w prawie cywilnym – agencja, pośrednictwo, dystrybucja ubezpieczeń, regulacje dyrektywy IDD, charakter prawny stosunków łączących pośrednika z mocodawcą i osobami trzecimi.
4. Alternatywne metody rozwiązywania sporów
– Charakter prawny ugody – analiza dogmatyczna, dwoistość natury prawnej ugody jako czynności procesowej i materialnoprawnej, skutki ugody sądowej i pozasądowej.
– Zagadnienia arbitrażu znaczące dla prawa materialnego – klauzule arbitrażowe, prawo właściwe dla rozstrzygnięcia sporu, uznawanie i wykonywanie orzeczeń arbitrażowych.
– Mediacja – charakter instytucji, zasady postępowania mediacyjnego, skutki prawne ugody mediacyjnej, mediacja w sprawach cywilnych i gospodarczych, mediacja transgraniczna.
Wszystkie treści merytoryczne:
1. Analiza wybranych instytucji międzynarodowego prawa kontraktów
2. Prezentacja CFR ze szczególnym uwzględnieniem PEICL
3. INCOTERMS
4,Umowa przedwozu w handlu międzynarodowym
5. Problematyka reklamacji
6. Zmiany w prawodawstwie cywilnym
7. Założenia nowego polskiego kodeksu cywilnego
8. Kodeks ubezpieczeń gospodarczych na tle reformy prawa cywilnego
9. Regulacja umowy ubezpieczenia
10. koncepcja pośrednictwa w prawie cywilnym
11. Charakter prawny ugody- dwoistość natury prawnej
12. Zagadnienia arbitrażu znaczące dla prawa materialnego
13. Mediacja - charakter instytucji
Uczestnictwo w seminarium gwarantuje nie tylko poszerzenie wiedzy z zakresu prawa krajowego i międzynarodowego, ale przede wszystkim wykształcenie biegłości w posługiwaniu się wyspecjalizowaną terminologią prawniczą i argumentacją jurydyczną. Student uczy się wiązać dogmatykę prawa cywilnego z uwarunkowaniami gospodarczymi, co stanowi kompetencję niezbędną zarówno przy tworzeniu pracy dyplomowej, jak i w przyszłej pracy zawodowej w charakterze pełnomocnika, arbitra czy doradcy restrukturyzacyjnego.
Dyscyplina naukowa, do której odnoszą się efekty uczenia się
E-Learning
Grupa przedmiotów ogólnouczenianych
Opis nakładu pracy studenta w ECTS
Poziom przedmiotu
Symbol/Symbole kierunkowe efektów uczenia się
Typ przedmiotu
W cyklu 2025/26_L: fakultatywny ograniczonego wyboru | W cyklu 2023/24_Z: obowiązkowy | W cyklu 2024/25_L: obowiązkowy | W cyklu 2024/25_Z: obowiązkowy | W cyklu 2023/24_L: obowiązkowy | W cyklu 2025/26_Z: fakultatywny ograniczonego wyboru |
Wymagania wstępne
Koordynatorzy przedmiotu
Efekty kształcenia
PR_U01 Student potrafi interpretować teksty prawne z zakresu prawa kontraktów w obrocie krajowym i międzynarodowym, w tym akty prawa unijnego (PEICL, CFR), konwencje transportowe oraz reguły handlowe (INCOTERMS), stosując reguły wykładni językowej, systemowej i funkcjonalnej, także w kontekście konkretnych zdarzeń prawnych.
PR_U02 Student potrafi samodzielnie sformułować problem badawczy, dobrać właściwą metodę badawczą oraz wykorzystać wiedzę teoretyczną z zakresu prawa cywilnego i prawa kontraktów do opisu, analizy i rozwiązywania konkretnych zagadnień prawnych, w tym z zakresu prawa ubezpieczeń, arbitrażu i mediacji.
PR_U03 Student potrafi analizować rolę norm prawa cywilnego i prawa kontraktów w kształtowaniu zjawisk społecznych i gospodarczych, w tym skutki reformy prawa cywilnego oraz projektowanych regulacji kodeksu ubezpieczeń gospodarczych dla praktyki obrotu.
PR_U05 Student potrafi wiązać wiedzę teoretyczną z zakresu prawa prywatnego z opisem, wyjaśnianiem i oceną współczesnych zjawisk gospodarczych i społecznych, w tym dotyczących pośrednictwa w prawie cywilnym, charakteru prawnego ugody oraz instytucji arbitrażu i mediacji.
PR_U06 Student potrafi zaproponować rozwiązanie konkretnego konfliktu prawnego z zakresu prawa kontraktów lub prawa ubezpieczeń, posługując się procedurą cywilną, arbitrażową lub mediacyjną, z uwzględnieniem przepisów prawa krajowego i międzynarodowego.
PR_U07 Student umie przygotować pracę pisemną na wysokim poziomie naukowym – w szczególności pracę magisterską – spełniającą wymogi metodologiczne, warsztatowe i formalne, z zastosowaniem metody dogmatycznej, komparatystycznej i prawnohistorycznej w ujęciu dogmatycznym lub prawnoporównawczym.
PR_U08 Student umie sporządzić podstawowy projekt aktu normatywnego lub aktu stosowania prawa z zakresu prawa cywilnego, prawa kontraktów lub prawa ubezpieczeń, posługując się wymogami techniki prawodawczej i nowoczesnymi technologiami informacyjnymi.
PR_U09 Student potrafi jasno i precyzyjnie prezentować wyniki badań naukowych oraz formułować i uzasadniać stanowisko w sprawach dotyczących prawa cywilnego i prawa kontraktów, zarówno w formie pisemnej (praca magisterska, opracowania analityczne), jak i ustnej (prezentacje seminaryjne, dyskusja naukowa).
PR_K01 Student jest gotów do systematycznego pogłębiania i aktualizowania wiedzy z zakresu prawa kontraktów, prawa ubezpieczeń i alternatywnych metod rozwiązywania sporów, w tym do śledzenia zmian w aktach normatywnych, orzecznictwie i doktrynie, oraz jest przygotowany do podjęcia studiów trzeciego stopnia.
PR_K02 Student jest gotów do prawidłowego identyfikowania i rozstrzygania dylematów etycznych i zawodowych związanych z wykonywaniem zawodów prawniczych, łącząc rzetelność naukową z zasadami etyki akademickiej i zawodowej, w szczególności w zakresie prawidłowego cytowania i samodzielności naukowej.
PR_K03 Student jest gotów do pracy w grupie i współdziałania podczas zajęć seminaryjnych – przyjmując role referenta, dyskutanta i recenzenta – oraz do uczestnictwa w przygotowaniu projektów naukowych z uwzględnieniem aspektów prawnych, ekonomicznych i społecznych.
PR_K04 Student jest gotów do wyznaczania priorytetów i samodzielnego planowania kolejnych etapów realizacji pracy magisterskiej, terminowego wykonywania zadań wyznaczonych przez promotora oraz podejmowania decyzji badawczych zarówno samodzielnie, jak i w ramach konsultacji seminaryjnych.
PR_K05 Student jest gotów do formułowania krytycznych opinii i samodzielnych sądów w kwestiach dotyczących regulacji prawa cywilnego, prawa kontraktów i prawa ubezpieczeń, działając w sposób twórczy i przedsiębiorczy przy poszukiwaniu optymalnych rozwiązań prawnych.
Kryteria oceniania
Student zalicza seminarium w semestrze na podstawie zatwierdzenia przez promotora konspektu pracy dyplomowej.
Uwagi ogólne
Ocena z seminarium magisterskiego odzwierciedla stopień osiągnięcia przez studenta założonych efektów uczenia się w zakresie wiedzy, umiejętności i kompetencji społecznych. Podstawą oceny jest całokształt aktywności studenta w trakcie seminarium, ze szczególnym uwzględnieniem jakości pracy magisterskiej, postępów w jej realizacji, aktywności podczas zajęć oraz przestrzegania zasad rzetelności akademickiej.
Oceny w zakresie wiedzy i umiejętności wystawiane są w skali: 2 (niedostateczny), 3 (dostateczny), 3,5 (dostateczny plus), 4 (dobry), 4,5 (dobry plus), 5 (bardzo dobry). Ocena kompetencji społecznych ma charakter binarny: efekt osiągnięty albo efekt nieosiągnięty. Nieosiągnięcie efektów w zakresie kompetencji społecznych skutkuje oceną niedostateczną z przedmiotu niezależnie od wyników oceny wiedzy i umiejętności.
I. Kryteria oceny w zakresie wiedzy
Ocena wiedzy odnosi się do stopnia opanowania przez studenta treści merytorycznych seminarium: znajomości instytucji prawa kontraktów w obrocie krajowym i międzynarodowym (w tym regulacji PEICL, CFR, INCOTERMS, konwencji transportowych), prawa ubezpieczeń gospodarczych, kierunków reformy prawa cywilnego oraz prawa alternatywnych metod rozwiązywania sporów. Ocena odzwierciedla poziom osiągnięcia efektów uczenia się W1, W2 i W3.
Ocena 5 (bardzo dobry)
Student wykazuje wyczerpującą, usystematyzowaną wiedzę obejmującą całość tematyki seminarium. Swobodnie wskazuje zależności między instytucjami prawnymi w porządku krajowym i międzynarodowym, krytycznie ocenia obowiązujące i projektowane rozwiązania normatywne oraz poprawnie operuje terminologią prawniczą, w tym w językach obcych. Praca magisterska świadczy o gruntownym i oryginalnym ujęciu problematyki badawczej.
Ocena 4,5 (dobry plus)
Student posiada rozległą i dobrze usystematyzowaną wiedzę w zakresie wszystkich bloków tematycznych seminarium. Dostrzega i precyzyjnie opisuje powiązania między regulacjami krajowymi a unijnymi i międzynarodowymi. Praca magisterska prezentuje wysoki poziom merytoryczny, z nielicznymi niedoskonałościami w pogłębieniu wybranych zagadnień szczegółowych.
Ocena 4 (dobry)
Student posiada dobrą wiedzę z zakresu przeważającej części tematyki seminarium, prawidłowo definiuje i charakteryzuje kluczowe instytucje prawne oraz dostrzega ich praktyczne znaczenie. Ewentualne braki w znajomości zagadnień szczegółowych (np. poszczególnych regulacji konwencyjnych lub projektowanych przepisów) mają charakter drugorzędny i nie obniżają zasadniczo poziomu orientacji merytorycznej. Praca magisterska jest poprawna merytorycznie i metodologicznie.
Ocena 3,5 (dostateczny plus)
Student opanował wiedzę w zakresie podstawowych instytucji omawianych na seminarium, jednak wykazuje zauważalne braki w znajomości regulacji szczegółowych lub w rozumieniu wzajemnych powiązań między omawianymi instytucjami prawnymi. Praca magisterska jest na ogół poprawna, choć wymaga uzupełnienia lub dopracowania w zakresie merytorycznym bądź metodologicznym.
Ocena 3 (dostateczny)
Student posiada minimalną wiedzę niezbędną do zrozumienia tematyki seminarium: zna podstawowe pojęcia i instytucje, lecz ma trudności z ich powiązaniem i samodzielnym zastosowaniem. Praca magisterska spełnia minimalne wymagania przewidziane regulaminem studiów, lecz zawiera istotne braki merytoryczne wymagające korekty przed złożeniem do egzaminu dyplomowego.
Ocena 2 (niedostateczny)
Student nie osiągnął zakładanych efektów uczenia się w zakresie wiedzy. Nie zna podstawowych instytucji prawnych omawianych na seminarium, popełnia rażące błędy merytoryczne lub nie jest w stanie odnieść posiadanej wiedzy do analizowanych problemów prawnych. Praca magisterska nie spełnia minimalnych wymagań merytorycznych lub nie została złożona w wymaganym terminie.
II. Kryteria oceny w zakresie umiejętności
Ocena umiejętności odnosi się do zdolności studenta do samodzielnego prowadzenia badań naukowych, formułowania i weryfikowania tez prawniczych, krytycznej analizy źródeł prawa i literatury, konstruowania spójnej argumentacji prawniczej oraz redagowania pracy magisterskiej zgodnie z wymogami warsztatu naukowego. Ocena odzwierciedla poziom osiągnięcia efektów uczenia się U1, U2 i U3.
Ocena 5 (bardzo dobry)
Student w pełni samodzielnie formułuje problem badawczy i cel pracy, dobiera właściwe metody badawcze i konsekwentnie je stosuje. Przeprowadza wnikliwą, wieloaspektową analizę źródeł prawa i literatury, w tym obcojęzycznej, oraz formułuje oryginalne, dobrze uzasadnione wnioski. Praca magisterska spełnia wszelkie wymogi formalne i naukowe co do struktury, aparatu pojęciowego, przypisów i bibliografii. Prezentacje seminaryjne są wzorcowo przygotowane i poparte samodzielną analizą.
Ocena 4,5 (dobry plus)
Student samodzielnie i sprawnie realizuje wszystkie etapy procesu badawczego. Praca magisterska wyróżnia się jakością argumentacji prawniczej i rzetelnością naukową, z nielicznymi uchybieniami o charakterze warsztatowym. Prezentacje seminaryjne są dobrze przygotowane i poparte analizą źródeł.
Ocena 4 (dobry)
Student poprawnie realizuje kolejne etapy pracy naukowej: formułuje tezy, analizuje źródła, konstruuje argumentację i wyciąga wnioski. Praca magisterska jest poprawna metodologicznie i warsztatowo; prezentacje seminaryjne są rzetelne, choć niekiedy wymagają uzupełnienia lub korekty wskazanej przez promotora.
Ocena 3,5 (dostateczny plus)
Student realizuje podstawowe etapy procesu badawczego, jednak w istotnym zakresie korzysta ze wsparcia promotora. Analiza źródeł jest poprawna, lecz powierzchowna lub niekompletna. Praca magisterska wymaga wyraźnych poprawek w zakresie warsztatu naukowego, struktury lub głębokości analizy.
Ocena 3 (dostateczny)
Student przy znaczącym wsparciu promotora jest w stanie zrealizować minimalne wymagania stawiane pracy magisterskiej. Analiza źródeł jest schematyczna, a wnioski formułowane są ogólnikowo lub niewystarczająco uzasadnione. Praca magisterska spełnia minimalne wymagania formalne i merytoryczne.
Ocena 2 (niedostateczny)
Student nie osiągnął zakładanych efektów uczenia się w zakresie umiejętności. Nie jest w stanie samodzielnie sformułować problemu badawczego, przeprowadzić analizy źródeł ani przygotować pracy spełniającej minimalne wymogi naukowe i regulaminowe, nawet przy wsparciu promotora.
Kryteria oceny kompetencji społecznych
Zgodnie z zaleceniami regulaminu studiów ocena kompetencji społecznych ma charakter binarny: stwierdza się osiągnięcie albo nieosiągnięcie zakładanych efektów uczenia się K1 i K2. Nieosiągnięcie efektów w tym zakresie wyklucza uzyskanie oceny pozytywnej z seminarium niezależnie od wyników w zakresie wiedzy i umiejętności.
Efekt osiągnięty
Student systematycznie uczestniczy w zajęciach seminaryjnych i przestrzega obowiązku zgłaszania nieobecności. Terminowo realizuje kolejne etapy pracy magisterskiej wyznaczone przez promotora. Aktywnie uczestniczy w dyskusji naukowej, wykazuje otwartość na krytykę merytoryczną i konstruktywnie odnosi się do uwag innych uczestników seminarium. Przestrzega zasad rzetelności naukowej i etyki akademickiej, w szczególności zasad prawidłowego cytowania i zakazu plagiatu. Wykazuje gotowość do samodzielnego doskonalenia wiedzy prawniczej oraz do pracy w zespole.
Efekt nieosiągnięty
Student systematycznie opuszcza zajęcia bez usprawiedliwienia, nie realizuje terminowo kolejnych etapów pracy magisterskiej lub uchyla się od dyskusji naukowej. Za nieosiągnięcie efektów kompetencji społecznych uznaje się również naruszenie zasad rzetelności akademickiej, w tym niesamodzielne przygotowanie pracy lub nieprawidłowe cytowanie źródeł. W takim przypadku promotor wystawia ocenę niedostateczną niezależnie od merytorycznego poziomu wiedzy i umiejętności studenta.
Ustalanie oceny końcowej
Ocena końcowa z seminarium jest wypadkową oceny w zakresie wiedzy i umiejętności, przy obligatoryjnym spełnieniu warunku osiągnięcia efektów kompetencji społecznych. Promotor ustala ocenę końcową na podstawie całokształtu pracy studenta w danym semestrze, biorąc pod uwagę: postępy w realizacji pracy magisterskiej (waga 50%), jakość prezentacji seminaryjnych i udział w dyskusji naukowej (waga 30%) oraz terminowość i aktywność na zajęciach (waga 20%).
Ocena 5 (bardzo dobry) – wszystkie efekty w zakresie wiedzy i umiejętności osiągnięte na poziomie bardzo dobrym; efekty kompetencji społecznych osiągnięte.
Ocena 4,5 (dobry plus) – efekty w zakresie wiedzy i umiejętności osiągnięte na poziomie dobrego plus; efekty kompetencji społecznych osiągnięte.
Ocena 4 (dobry) – efekty w zakresie wiedzy i umiejętności osiągnięte na poziomie dobrym; efekty kompetencji społecznych osiągnięte.
Ocena 3,5 (dostateczny plus) – efekty w zakresie wiedzy i umiejętności osiągnięte na poziomie dostatecznym plus; efekty kompetencji społecznych osiągnięte.
Ocena 3 (dostateczny) – minimalne efekty w zakresie wiedzy i umiejętności osiągnięte; efekty kompetencji społecznych osiągnięte.
Ocena 2 (niedostateczny) – co najmniej jeden efekt w zakresie wiedzy lub umiejętności nieosiągnięty, lub efekty kompetencji społecznych nieosiągnięte.
Promotor może podwyższyć lub obniżyć ocenę końcową o pół stopnia w przypadkach szczególnie uzasadnionych – odpowiednio: wyjątkową aktywnością naukową studenta (udział w konferencjach, publikacje) albo rażącymi naruszeniami terminowości lub rzetelności naukowej.
Literatura
I. Literatura obowiązkowa
Podręczniki i monografie podstawowe
1. Radwański Z., Olejniczak A., Zobowiązania – część ogólna, Warszawa 2019 lub wydanie późniejsze.
2. Brzozowski A., Kocot W., Skowrońska-Bocian E., Zobowiązania – część ogólna, Warszawa 2019 lub wydanie późniejsze.
3. Panowicz-Lipska J. (red.), Zobowiązania – część szczegółowa, Warszawa 2017 lub wydanie późniejsze.
4. Radwański Z., Olejniczak A., Prawo cywilne – część ogólna, Warszawa 2019 lub wydanie późniejsze.
5. Gniewek E., Podstawy prawa cywilnego, Warszawa 2011 lub wydanie późniejsze.
6. Fuchs D., Malinowska K., Maśniak D. (red.), Kontrakty w ubezpieczeniach. Komentarz do regulacji kodeksowych i ubezpieczeniowych, Warszawa 2020 lub wydanie późniejsze.
7. Rajski J., Prawo o kontraktach w obrocie gospodarczym, Warszawa 2002 lub wydanie późniejsze.
8. Pazdan M. (red.), Prawo prywatne międzynarodowe. System Prawa Prywatnego, t. 20, Warszawa 2014 lub wydanie późniejsze.
9. Ramberg J., ICC Guide to Incoterms 2020, Paris 2019 [wersja ang.] lub tłumaczenie polskie ICC Polska.
10. Morek R., Mediacja i arbitraż (art. 183¹–183¹⁵, 1154–1217 KPC). Komentarz, Warszawa 2006 lub wydanie późniejsze.
II. Literatura uzupełniająca
Komentarze do Kodeksu cywilnego
11. Dmowski S., Rudnicki S., Komentarz do Kodeksu cywilnego. Księga pierwsza – Część ogólna, Warszawa 2011 lub wydanie późniejsze.
12. Pietrzykowski K. (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, t. I, Warszawa 2020 lub wydanie późniejsze.
13. Gniewek E., Machnikowski P. (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, Warszawa 2021 lub wydanie późniejsze.
14. Winiarz J. (red.), Kodeks cywilny z komentarzem, t. I–II, Warszawa 1989 lub wydanie późniejsze.
15. Bieniek G., Ciepła H., Dmowski S., Gudowski J., Kołakowski K., Sychowicz M., Wiśniewski T., Żuławska C., Komentarz do Kodeksu cywilnego. Księga trzecia. Zobowiązania, t. I–II, Warszawa 2011 lub wydanie późniejsze.
16. Kidyba A. (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, t. III – Zobowiązania. Część ogólna, Warszawa 2014 lub wydanie późniejsze.
System prawa cywilnego i prawa prywatnego
17. Grzybowski S. (red.), System prawa cywilnego. Tom I. Część ogólna, Wrocław–Warszawa 1985 lub wydanie późniejsze.
18. Radwański Z. (red.), System prawa cywilnego. Tom III, cz. 1. Prawo zobowiązań – część ogólna, Wrocław 1981 lub wydanie późniejsze.
19. Safjan M. (red.), System prawa prywatnego. Tom 1. Prawo cywilne – część ogólna, Warszawa 2012 lub wydanie późniejsze.
20. Radwański Z. (red.), System prawa prywatnego. Tom 2. Prawo cywilne – część ogólna, Warszawa 2008 lub wydanie późniejsze.
21. Łętowska E. (red.), System prawa prywatnego. Tom 5. Prawo zobowiązań – część ogólna, Warszawa 2013 lub wydanie późniejsze.
22. Rajski J. (red.), System prawa prywatnego. Tom 7. Prawo zobowiązań – część szczegółowa, Warszawa 2018 lub wydanie późniejsze.
23. Panowicz-Lipska J. (red.), System prawa prywatnego. Tom 8. Prawo zobowiązań – część szczegółowa, Warszawa 2011 lub wydanie późniejsze.
24. Pazdan M. (red.), System prawa prywatnego. Tom 20. Prawo prywatne międzynarodowe, Warszawa 2014 lub wydanie późniejsze.
Monografie i opracowania szczegółowe
25. Stelmachowski A., Zarys teorii prawa cywilnego, Warszawa 1998 lub wydanie późniejsze.
26. Wolter A., Ignatowicz J., Stefaniuk K., Prawo cywilne. Zarys części ogólnej, Warszawa 2001 lub wydanie późniejsze.
27. Łętowska E., Prawo umów konsumenckich, Warszawa 2002 lub wydanie późniejsze.
28. Orlicki M., Umowa ubezpieczenia, Warszawa 2002 lub wydanie późniejsze.
29. Orlicki M., Pokrzywniak J., Umowa ubezpieczenia. Komentarz do nowelizacji kodeksu cywilnego, Warszawa 2008 lub wydanie późniejsze.
30. Szanciło T. (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, Warszawa 2019 lub wydanie późniejsze.
Prawo europejskie i międzynarodowe prawo kontraktów
31. Von Bar Ch., Clive E. (red.), Principles, Definitions and Model Rules of European Private Law. Draft Common Frame of Reference (DCFR), München 2009.
32. Lando O., Beale H. (red.), Principles of European Contract Law. Parts I and II, The Hague 2000.
33. Principles of European Insurance Contract Law (PEICL), oprac. Project Group 'Restatement of European Insurance Contract Law', München 2009 lub wydanie późniejsze.
34. UNIDROIT, Zasady Międzynarodowych Kontraktów Handlowych (Principles of International Commercial Contracts), Warszawa 2013 lub wydanie późniejsze.
35. Konwencja Narodów Zjednoczonych o umowach międzynarodowej sprzedaży towarów (CISG), Wiedeń 1980 (Dz.U. z 1997 r. Nr 45, poz. 286).
36. Konwencja o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR), Genewa 1956 (Dz.U. z 1962 r. Nr 49, poz. 238 z późn. zm.).
Orzecznictwo
Wybrane orzecznictwo Sądu Najwyższego oraz sądów apelacyjnych, dostępne w bazach: Legalis, LEX, SAOS (www.saos.org.pl) oraz na stronie internetowej Sądu Najwyższego (www.sn.pl) – w zakresie zagadnień omawianych na seminarium, ze szczególnym uwzględnieniem orzeczeń dotyczących prawa kontraktów, prawa ubezpieczeń, bezpodstawnego wzbogacenia, odpowiedzialności odszkodowawczej oraz postępowania arbitrażowego i mediacyjnego.
Więcej informacji
Dodatkowe informacje (np. o kalendarzu rejestracji, prowadzących zajęcia, lokalizacji i terminach zajęć) mogą być dostępne w serwisie USOSweb: