Diagnostyka w pedagogice specjalnej WNP-PS-DPS-C-1z

Ćwiczenia:
Diagnoza według S. Ziemskiego.
Orzeczenia i opinie wydawane przez zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych.
Kontakt diagnostyczny.
Określenie specjalnych potrzeb edukacyjnych na podstawie rozpoznania mocnych i słabych stron osoby, a także rodzaju niezbędnej pomocy i wsparcia oraz dostosowania otoczenia (ABC). Analiza orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. Wielospecjalistyczna ocena poziomu funkcjonowania ucznia (WOPFU).
Metody diagnostyczne i narzędzia pomiaru pedagogicznego.
Operacjonalizacja celów kształcenia.
Atomizm i holizm. Atrybucja.
Taksonomia celów kształcenia, planowanie narzędzi diagnozy pedagogicznej .
Pomoc psychologiczno-pedagogiczna w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach.
Warunki organizowania kształcenia, wychowania i opieki w różnego typu placówkach.
Normy moralne i etyczne diagnostyki pedagogicznej.
Zasady działania publicznych poradni psychologiczno-pedagogicznych.
Orzekanie o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności.

Grupa przedmiotów ogólnouczenianych

nie dotyczy

Koordynatorzy przedmiotu

Marcin Lerka

Opis nakładu pracy studenta w ECTS

Udział w ćwiczeniach: 30 godz. Przygotowanie do kolokwium: 20 godz. Samodzielna analiza materiałów źródłowych: 20 godz. Konsultacje: 5 godz. SUMA GODZIN: 75 = 4 ECTS

Poziom przedmiotu

podstawowy

Symbol/Symbole kierunkowe efektów uczenia się

symbole efektów uczenia się na kierunku pedagogika specjalna, studia jednolite magisterskie: PSPE_W06 PSPE_U04 PSPE_U05 PSPE_K10 C.6.W4 C.6.U1 C.6.U2 C.6.U3 C.6.U4 C.6.K1 C.6.K2 C.6.K3

Typ przedmiotu

obowiązkowy

Wymagania wstępne

brak wymagań

Efekty uczenia się

Wiedza
Zna teoretyczne podstawy diagnozowania w pedagogice specjalnej.
Określa cele, założenia, obszary i cechy diagnozy.
Rozróżnia procedury badań diagnostycznych i eksperymentalnych w pedagogice specjalnej – analizy jakościowe i ilościowe.
Określa przydatność metod diagnostycznych w ocenie specyfiki zaburzeń w rozwoju.
Zna wybrane metody oceny funkcjonowania edukacyjnego, fizycznego, psychicznego i społecznego osób z niepełnosprawnościami i niedostosowanych społecznie.
Ocenia skuteczności stosowanych metod wychowania, nauczania specjalnego, rehabilitacji i resocjalizacji oraz socjoterapii.
Określa rolę i miejsce diagnostyki opiekuńczo-wychowawczej, rehabilitacyjnej, resocjalizacyjnej i socjoterapeutycznej w pracy różnych instytucji.
Zna zasady i normy etyczne związane z diagnozowaniem w pedagogice specjalnej.
Umiejętności
Rozróżnia procedury badań diagnostycznych.
Analizuje dokumenty i wytwory ucznia pod kątem określenia jego możliwości i specjalnych potrzeb edukacyjno-terapeutycznych.
Interpretuje wyniki diagnozy pedagogicznej.
Konstruuje proste narzędzia do diagnozy pedagogicznej.
Potrafi planować ewaluacje procesu edukacyjno-terapeutycznego uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi.
Kompetencje społeczne
Wykazuje się aktywnością w realizacji indywidualnych i zespołowych zadań wynikających z uczenia się roli pedagoga specjalnego.
Jest świadomy znaczenia procesu diagnozowania w pracy pedagoga specjalnego.
Wykazuje gotowość przyjęcia odpowiedzialności za podejmowane decyzje związane z organizacją procesu diagnostycznego.

Kryteria oceniania

Wiedza: kolokwium w formie testu wielokrotnego wyboru. Zakres materiału do kolokwium – treści z ćwiczeń oraz wskazana literatura.
Umiejętności: zaliczanie prac cząstkowych realizowanych w trakcie zajęć ćwiczeniowych.
Kompetencje społeczne: ocena zaangażowania studenta w trakcie zajęć.

Literatura

Jarosz, E., Wysocka, E. (2006). Diagnoza psychopedagogiczna. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie „Żak”
Niemierko, B. (2021). Diagnostyka edukacyjna, podręcznik akademicki. Warszawa: PWN.
Trochimiak, B.(2010). Konstruowanie narzędzi do prowadzenia diagnozy pedagogicznej. W: J. Głodkowska (red.) Uczeń ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi w szkole ogólnodostępnej. Warszawa: Wydawnictwo APS.
Skałbania, B. (2011). Diagnostyka pedagogiczna. Wybrane obszary badawcze i rozwiązania praktyczne. Kraków: Oficyna Wydawnicza „Impuls”.
Krakowiak, K. (2017) Założenia koncepcji diagnozy specjalnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych dzieci i młodzieży. Warszawa: Ośrodek Rozwoju Edukacji, s.11-18.

W cyklu 2026/27_Z:

Literatura obowiązkowa:
Jarosz, E., Wysocka, E. (2006). Diagnoza psychopedagogiczna. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie „Żak”
Niemierko, B. (2021). Diagnostyka edukacyjna, podręcznik akademicki. Warszawa: PWN.
Trochimiak, B.(2010). Konstruowanie narzędzi do prowadzenia diagnozy pedagogicznej. W: J. Głodkowska (red.) Uczeń ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi w szkole ogólnodostępnej. Warszawa: Wydawnictwo APS.
Skałbania, B. (2011). Diagnostyka pedagogiczna. Wybrane obszary badawcze i rozwiązania praktyczne. Kraków: Oficyna Wydawnicza „Impuls”.
Krakowiak, K. (2017) Założenia koncepcji diagnozy specjalnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych dzieci i młodzieży. Warszawa: Ośrodek Rozwoju Edukacji, s.11-18.
Literatura uzupełniająca:
Dłużniewska, A., Szubielska, M. (2017). Diagnoza – definicja, klasyfikacja, modele, narzędzia. W: K. Krakowiak (red.), Diagnoza specjalnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych dzieci i młodzieży. Warszawa: Ośrodek Rozwoju Edukacji, s. 20-44.
Trochimiak, B., Gosk, U. (2010). Diagnoza pedagogiczna uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. W: J. Głodkowska (red.), Dydaktyka specjalna w przygotowaniu do kształcenia uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Warszawa: Wydawnictwo Akademii Pedagogiki Specjalnej.
Wysocka, E. (2013). Diagnostyka pedagogiczna. Nowe obszary i rozwiązania. Kraków: Oficyna Wydawnicza „Impuls”.

Więcej informacji

Dodatkowe informacje (np. o kalendarzu rejestracji, prowadzących zajęcia, lokalizacji i terminach zajęć) mogą być dostępne w serwisie USOSweb:

Strona przedmiotu WNP-PS-DPS-C-1z w USOSweb