Sztuka wystąpień publicznych WNKD-DKS-P-SW
Celem przedmiotu jest wykształcenie u studentów umiejętności budowania wizerunku publicznego w zawodzie dziennikarza z wykorzystaniem kultury żywego słowa. Słuchacze zapoznają się z zasadami przygotowywania i wygłaszania tradycyjnych i sytuacyjnych mów publicznych w różnych zawodowych wyzwaniach. Posiądą umiejętności praktyczne w tym zakresie, dzięki czemu samodzielnie w przyszłości będą się doskonalić.
Dyscyplina naukowa, do której odnoszą się efekty uczenia się
Grupa przedmiotów ogólnouczenianych
Koordynatorzy przedmiotu
Poziom przedmiotu
Symbol/Symbole kierunkowe efektów uczenia się
Typ przedmiotu
Wymagania wstępne
Efekty uczenia się
EK 1 (DL_W16) – student definiuje, wymienia, zna i rozumie współczesne procesy kulturowe związane z upowszechnieniem się technik wizualnych.
EK 2 (DL_U04) – student omawia i diagnozuje historię mediów i dziennikarstwa dla interpretowania i rozumienia współczesnych zjawisk.
EK 3 (DL_U12) – student posługuje się językiem polskim oraz wybranym językiem obcym w mowie i piśmie na poziomie B2.
EK 4 (DL_U15) – student prezentuje własne poglądy i pomysły, a także przekonuje do nich rozmówców.
EK 5 (DL_K06) – student przestrzega zasad etyki zawodowej i norm współżycia społecznego.
Kryteria oceniania
O ocenie dobrej lub bardzo dobrej z przedmiotu decyduje suma uzyskanych punktów z wyżej opisanych projektów i ćwiczeń oraz obecności na zajęciach (według wyżej przedstawionych warunków).
Dla efektów DL_W16, DL_U04, DL_U12, DL_U15, DL_K06:
Na ocenę bardzo dobrą:
- student definiuje, wymienia, zna i rozumie wszystkie najważniejsze współczesne procesy kulturowe związane z upowszechnieniem się technik wizualnych,
- student omawia i diagnozuje wszystkie kluczowe motywy i wydarzenia z historii mediów i dziennikarstwa dla interpretowania i rozumienia współczesnych zjawisk,
- student posługuje się biegle językiem polskim oraz wybranym językiem obcym w mowie i piśmie na poziomie B2,
- student prezentuje biegle, kompetentnie, skutecznie własne poglądy i pomysły, a także przekonuje do nich rozmówców,
- student przestrzega wszystkie zasady etyki zawodowej i normy współżycia społecznego.
Na ocenę dobrą:
- student definiuje, wymienia, zna i rozumie większość najważniejszych współczesnych procesów kulturowych związanych z upowszechnieniem się technik wizualnych,
- student omawia i diagnozuje większość kluczowych motywów i wydarzeń z historii mediów i dziennikarstwa dla interpretowania i rozumienia współczesnych zjawisk,
- student posługuje się biegle językiem polskim oraz wybranym językiem obcym w mowie i piśmie na poziomie B2,
- student prezentuje większość własnych poglądów i pomysłów, a także przekonuje do nich rozmówców,
- student przestrzega większość zasad etyki zawodowej i norm współżycia społecznego.
Na ocenę dostateczną:
- student definiuje, wymienia, zna i rozumie niektóre najważniejsze współczesne procesy kulturowe związane z upowszechnieniem się technik wizualnych,
- student omawia i diagnozuje niektóre kluczowe motywy i wydarzenia z historii mediów i dziennikarstwa dla interpretowania i rozumienia współczesnych zjawisk,
- student posługuje się językiem polskim oraz wybranym językiem obcym w mowie i piśmie na poziomie B2 na poziomie podstawowym,
- student prezentuje niektóre własne poglądy i pomysły, a także niekiedy przekonuje do nich rozmówców,
- student przestrzega niektóre zasady etyki zawodowej i normy współżycia społecznego.
Literatura
Literatura obowiązkowa:
Arystoteles, Retoryka-Poetyka, Warszawa 1988.
Korolko M., Sztuka Retoryki. Przewodnik encyklopedyczny, Warszawa 1990.
Lichański J.Z. (red.), Uwieść słowem czyli retoryka stosowana, Warszawa 2003.
Marcyński K., Kompetencja komunikacyjna. Studium medioznawcze, Warszawa 2017.
Marcyński K., Klasyczna retoryka na współczesne czasy. Wybrane elementy kanonu retorycznego, w: Media w Kościele i Kościół w mediach. Edukacja medialna, dziennikarska i w zakresie public relations oraz zastosowania Web 2.0 w Kościele w Polsce, red. Przybysz M., Kloch J., Katowice 2012, s. 127-160.
Lewandowska-Tarasiuk E., Sztuka wystąpień publicznych czyli jak zostać dobrym mówcą, Warszawa 2001.
Literatura uzupełniająca:
Rusinek M., Załazińska A., Retoryka podręczna czyli jak wnikliwie słuchać i przekonująco mówić, Kraków 2005.
Hogan K., Psychologia perswazji, Warszawa 2001.
Więcej informacji
Dodatkowe informacje (np. o kalendarzu rejestracji, prowadzących zajęcia, lokalizacji i terminach zajęć) mogą być dostępne w serwisie USOSweb: