Sztuka i propaganda cz. 1, 2 i 3 (cz. 2) WNHS-HS-SziP-2
Zajęcia przedstawiają sztukę jako obszar wytwarzania, utrwalania i kwestionowania stosunków władzy. Obejmują malarstwo, rzeźbę, architekturę, wystawiennictwo, plakat, fotografię, film oraz wybrane formy komunikacji cyfrowej. Analiza uwzględnia treść i formę dzieła, warunki jego zamówienia i finansowania, sposoby prezentacji i rozpowszechniania oraz reakcje odbiorców.
Przedmiotem rozważań są relacje między propagandą, perswazją, edukacją, reklamą, aktywizmem i autonomią artystyczną. Szczególna uwaga zostaje poświęcona tworzeniu wizerunków przywódcy, narodu, robotnika, bohatera, wroga i ofiary oraz politycznemu wykorzystaniu reprezentacji ciała, płci, seksualności i różnicy rasowej. Omawiane są również funkcje architektury w dyplomacji kulturalnej i propagandzie modernizacji, na przykładzie działalności polskich architektów za granicą.
Każde studium przypadku służy rozpoznaniu nadawcy przekazu, jego adresatów, interesów instytucjonalnych, środków perswazji oraz zakładanych i udokumentowanych skutków oddziaływania. Propagandowy charakter dzieła jest rozpatrywany jako problem wymagający uzasadnienia na podstawie źródeł. Zajęcia uwzględniają spory interpretacyjne, zmiany znaczenia obrazów oraz ich ponowne wykorzystywanie w odmiennych kontekstach politycznych.
Dyscyplina naukowa, do której odnoszą się efekty uczenia się
Grupa przedmiotów ogólnouczenianych
Koordynatorzy przedmiotu
Opis nakładu pracy studenta w ECTS
Poziom przedmiotu
Symbol/Symbole kierunkowe efektów uczenia się
Typ przedmiotu
Wymagania wstępne
Efekty uczenia się
W zakresie efektu HS2_W01 student zna i rozumie historyczne uwarunkowania wykorzystywania sztuki i architektury w działaniach propagandowych XIX i XX wieku oraz ich wybrane kontynuacje współczesne. Zna pojęcia i podejścia badawcze pozwalające wyjaśniać relacje między formą artystyczną, ideologią, instytucją, obiegiem dzieła i jego recepcją.
W zakresie efektu HS2_W07 student zna i rozumie mechanizmy wizualnej legitymizacji władzy, mobilizacji społecznej, konstruowania wspólnoty i wykluczenia oraz strategie kontrpropagandy i aktywizmu artystycznego. Rozumie dylematy związane z politycznym wykorzystaniem reprezentacji wojny, rasy, płci i seksualności, a także wpływ ideologii i cenzury na kształtowanie kanonu sztuki.
Kryteria oceniania
Ocenie podlegają poprawność merytoryczna, znajomość omawianych przykładów, precyzja terminologiczna, wyjaśnienie mechanizmu oddziaływania przekazu oraz powiązanie dzieła z jego kontekstem historycznym i instytucjonalnym. Istotne jest rozróżnianie informacji potwierdzonych źródłowo, deklarowanych intencji nadawcy i hipotez interpretacyjnych.
Na ocenę dostateczną student rozpoznaje podstawowe zjawiska i wyjaśnia ich funkcje na omawianych przykładach. Na ocenę dobrą poprawnie wiąże formę dzieła z warunkami jego produkcji i obiegu oraz porównuje strategie propagandowe. Na ocenę bardzo dobrą przedstawia pogłębioną, źródłowo uzasadnioną interpretację, uwzględnia wieloznaczność przekazu, zmiany jego recepcji i ograniczenia przyjętego wyjaśnienia. Oceniana jest jakość argumentacji i wykorzystania wiedzy, niezależnie od stanowiska światopoglądowego studenta.
Więcej informacji
Dodatkowe informacje (np. o kalendarzu rejestracji, prowadzących zajęcia, lokalizacji i terminach zajęć) mogą być dostępne w serwisie USOSweb: