Film w muzeum WH-KON-KU-MU-I-FWM

Możemy sobie wyobrazić muzeum filmu jako filmotekę lub archiwum filmowe a muzeum kina jako sale wystawowe wypełnione eksponatami coraz doskonalszych technologii wraz z katalogiem sławnych nazwisk, nagród filmowych, festiwali i przełomowych wydarzeń. Przykłady takich instytucji znamy: od Cinémathèque Française w Paryżu czy wiedeńskiego Filmmuseum do Muzeum Kinematografii w Łodzi. Jednak rzecz nie w formie muzealizacji dzieła filmowego czy zabytkowych artefaktów, ale w stworzeniu spójnej intelektualnie i przekonującej narracji, w której kino staje się częścią historii cywilizacji a film fragmentem uniwersum kulturowego – historii rozwoju języka artystycznego, nowoczesnej antropologii, a co najmniej – ich ruchomą ilustracją. Aby przyjrzeć się tej problematyce nieco bliżej trzeba wziąć pod uwagę pojęcie kanonu kultury, ideologii artystycznej, rozpatrzyć różnice między kolekcją i archiwum, i na nowo przemyśleć funkcję jako źródła historii. Celem zajęć jest zrozumienie rozmaitych funkcji i sposobów istnienia filmu jako eksponatu, zabytku, artefaktu, dokumentu lub wehikułu narracyjnego – w zależności od rodzaju muzealnego kontekstu, w jakim występuje.
1. Film awangardowy i eksperymentalny jako ilustracja prądu artystycznego w muzeach sztuki nowoczesnej.
2. Film jako źródło historii.
3. Film jako dokument epoki i świadectwo.
4. Film jako zabytek technologii.
5. Film jako źródło wiedzy popularnej.
6. Film jako eksponat historii kinematografii.
7. Film jako dziedzina sztuk wizualnych.